inter-net-viewer.nl

Het is alweer een tijdje geleden maar aangezien het onderwerp nog lang niet gedateerd is, toch nog maar een blogpost gewijd aan het Fontys Onderzoekscongres. Jeske Nederstigt van Fontys Hogeschool Marketing Management vertelde over haar promotieonderzoek als economisch psychologe. Onderwerp van onderzoek was ‘psychologie van winkeldiefstal als aspect van consumentengedrag’. Wat mij zeer interesseerde aan haar verhaal was echter het eigenlijke onderwerp van haar presentatie, nl het spanningsveld tussen diepgang en bruikbaarheid van onderzoek.

Het verschil tussen onderzoek in WO en HBO was als een rode draad door het congres geweven. Logisch, want lectoren en onderzoek binnen het HBO zijn juist ingesteld om een hiaat te vullen of om, zoals Cees Karssen (voorzitter commissie ‘Tussentijdse Evaluatie Lectoren en Kenniskringen’) het uitdrukte, de kennisparadox (mede) op te lossen. De kennisparadox: er is veel wetenschappelijk onderzoek en daarover wordt veel gepubliceerd maar er is weinig toegepast onderzoek en dus weinig kenniscirculatie/-disseminatie van het gepubliceerde.

Terug naar Jeske Nederstigt. Vanuit wetenschappelijk oogpunt bekeken is haar onderzoeksonderwerp een complex gedragsdomein. Daarvoor staan twee wegen open: zeer uitgebreid complex onderzoek wat binnen het HBO niet hanteerbaar is of een partiele benadering die niet echt realistisch is. Vanuit een praktijkoogpunt bekeken, vraagt het onderwerp om een realistische, integrale benadering (met clusters generieke variabelen). Bovendien moet het onderzoek gemakkelijk toepasbaar zijn en dienen er dus generaliseerbare inzichten uit voort te komen (met gebruik van kenmerken van situaties kan vervolgens maatwerk worden geleverd). Aparte taken voor WO- en HBO-onderzoek dus.

Interessante materie waaruit voor mij blijkt dat WO en HBO elkaar op onderzoeksgebied heel goed zouden kunnen aanvullen. Nu de hogescholen hebben laten zien dat ze er niet op uit zijn om ‘universiteitje te spelen’ en de aanvankelijke koudwatervrees bij de universiteiten lijkt te zijn verdwenen, wordt het tijd om de koppen bij elkaar te steken zodat die kennisparadox opgeheven kan worden.